STANISZCZAK — pracownia lutnicza, est. 2026

Stacja slotowania progów

Beta Ten przyrząd jest w wersji beta: pliki są generowane i sprawdzane, ale projekt może się jeszcze zmienić. Zanim zaczniesz ciąć, porównaj rysunek ze swoim instrumentem.

Stacja slotowania progów po złożeniu

Każda fizyczna część, razem z kupnymi. Najedź na wiersz, żeby znaleźć ją w modelu, kliknij część, żeby przeczytać, czym jest, i koloruj wg funkcji albo wg części.

Wczytuję model…

Koloruj wg

Kliknij część w modelu, żeby przeczytać, co to jest.

  • Płyta bazowa
  • Most
  • Indekser
  • Bloki oporowe
  • Ograniczniki głębokości
  • Dociski deski
  • Złączne
  • Odniesienia
Płyta bazowa
  • Płaskie odniesienie, do którego przykręcone jest wszystko inne, i powierzchnia, po którym ślizga się szablon.
  • Ta sama płyta dla warsztatu bez naświetlarni: te same otwory, wbudowane gniazda nakrętek i podtoczenie wszędzie poza bieżnią szablonu. Wariant alternatywny — włącz go, a cięta płyta bazowa ustąpi miejsca.
Most
  • Niesie rolki prowadzące, między którymi biegnie blacha piły, i zaczepy, na których wiszą ograniczniki głębokości.
Indekser
  • Wpuszcza rolkę w kolejne nacięcia V szablonu — i to ustala pozycję progu.
Bloki oporowe
  • Jeden z dwóch punktów, o które opiera się szablon; ten się nie rusza.
  • Drugi punkt oparcia. Jego tuleja obraca się, żeby wybrać błąd skosu cięcia.
Ograniczniki głębokości
  • Połówka taka sama przy każdej pile: tę powierzchnię wyznaczają stałe rolki.
  • Połówka pod TWOJĄ piłę: jej czoło stoi na grubości blachy plus 0,15.
Dociski deski
  • To, co kręcisz palcami, żeby docisnąć podstrunnicę do szablonu.
  • Siedzi między śrubą a deską, żeby docisk nie odcisnął się w drewnie.
Złączne
  • Jedna z czterech rolek prowadzących, między którymi biegnie blacha piły.
  • Toczna powierzchnia bloku oporowego — to, czego szablon naprawdę dotyka.
  • Rolka indeksera — ta, która wpada w kolejne nacięcia.
  • Oś rolki indeksera: wciskana na kroplę cyjanoakrylu, trzymana wyłącznie od góry.
  • Cała siła, która trzyma rolkę w nacięciu. Wystarczy dowolna sprężynka z długopisu w zakresie; różnicę wybiera śruba napinająca.
  • Oś łożyska bloku oporowego, przechodząca przez płytę bazową do nakrętki pod spodem.
  • Pod płytą bazową, na osi bloku oporowego.
  • Pod łożyskiem oporowym, żeby obracało się po stali, a nie po tworzywie.
  • Napięcie wstępne: dwie ustawiają rolki podatne, jedna napina indekser.
  • Kontruje śrubę napięcia wstępnego w ustawionym położeniu.
  • Oś rolki prowadzącej, w dół przez pokład mostu.
  • Pod łożyskiem prowadzącym; najniższa nieruchoma rzecz nad deską — dlatego cienka.
  • Przykręca część drukowaną do płyty bazowej — długość wynika z wysokości tej części.
  • Pod płytą bazową, na śrubie montażowej.
  • Rozkłada nacisk śruby montażowej na 5 mm płycie.
  • Podnosi i opuszcza połówkę ogranicznika; cienka nakrętka jest w niej zatopiona, a zwykła ją kontruje.
  • Zatopiona w połówce ogranicznika — ta, na którą trzeba uważać przy zakupie, bo to nie jest zwykła nakrętka M6.
  • Kontruje śrubę ogranicznika tam, gdzie zostawiła ją kalibracja.
  • Długa śruba docisku deski: pokrętło na górze, stopka na drewnie.
  • Zatopiona w pokładzie mostu, żeby śruba docisku miała w czym się kręcić.
Odniesienia
  • Szablon, żeby pokazać, gdzie leży i jak nacięcia spotykają indekser. Twój generujesz w zakładce Szablon.
  • Podstrunnica 7 mm pod dociskami — ze środka zakresu, żeby pokrętła stały tam, gdzie naprawdę staną.
  • Blacha, grzbiet i rękojeść w miejscu piły do progów, przy najgłębszym cięciu, jakie ta stacja dopuszcza. Jedna część, bo to jedna piła.

Montaż stacji

Nazwy wytłuszczone to nazwy z modelu 3D. Otwórz zakładkę Montaż na stronie przyrządu, najedź na część na liście, a podświetli się w modelu — albo kliknij ją w modelu, a powie Ci, czym jest. Każda część kupna też tam jest, do ostatniej nakrętki.

1. Sklejka wymaga dwóch pogłębień, zanim przykręcisz płytę bazową

Dziesięć z dwunastu otworów płyty bazowej to śruby przelotowe z podkładką i nakrętką pod sklejką, gdzie jest na nie miejsce. Dwa nie są: osie łożysk bloków oporowych mają nakrętki bezpośrednio pod 5 mm PMMA, bo w bloku nie ma gdzie ich umieścić — łożysko zajmuje całą wysokość pod stropem. Wywierć te dwa pogłębienia, albo płyta nie usiądzie płasko na sklejce.

X, Y stacji od bliższego lewego narożnika płyty Ø głębokość
oś opory stałej −50, −5 42,0, 21,0 10 mm 3 mm
oś opory mimośrodowej +50, −5 142,0, 21,0 10 mm 3 mm

Płyta ma 184 × 146 mm; „bliższy lewy narożnik" to narożnik w punkcie stacji (−92, −26) — ten od strony operatora, na końcu −X. Oba pogłębienia leżą na Y = −5, czyli 21 mm od tej krawędzi: oś łożyska siedzi o jeden promień ZA linią odniesienia, którą jego własny pierścień wyznacza na Y = 0 — i dopiero dzięki temu pierścień dotyka szablonu, zamiast go połykać.

Nie odmierzaj ich ręcznie. base_plate.dxf niesie je na warstwie PLYWOOD, narysowane dokładnie w tych miejscach i średnicach, z tego samego rejestru co otwory nad nimi. Połóż wyciętą płytę na sklejce, zaznacz przez oba okręgi PLYWOOD i tam wierć — frez Forstnera 10 mm na 3 mm. Ta warstwa nie jest dla lasera: jest magenta, jest tak nazwana, żeby nikt się nie pomylił, a README paczki mówi zakładowi, żeby ciął wyłącznie CUT.

2. Opór stały i opór mimośrodowy: ich łożyska 623ZZ

Na każdy blok, od dołu: płyta bazowa → podkładka M3 → 623ZZ → strop kieszeni w bloku. Podkładka nie jest przypadkową przekładką — to ona stawia łożysko na osi symetrii szablonu, 0,5 mm nad płytą, czego nie da się wydrukować jako półki. Śruba M3 idzie z góry bloku przez płytę do nakrętki w świeżo wywierconym pogłębieniu.

Nic łożyska nie zaciska: to rolka z 0,2 mm luzu osiowego w kieszeni szerszej o 0,4 mm od pierścienia zewnętrznego. To jest właśnie mocowanie i jest zamierzone — nic nie dotyka pierścienia zewnętrznego i nic nie jest wciśnięte w plastik.

Blok +X dostaje tuleję mimośrodową w stropie, nad łożyskiem, ze śrubą przez jej przesunięty otwór. Obrót tulei przesuwa śrubę razem z łożyskiem, ±0,5 mm w Y; to jedyna regulacja geometrii w tej stacji, a procedura jest w README paczki.

3. Łożysko MR63ZZ indeksera na kołku Ø3 × 16 — jedna kropla CA

Rolka biedzie na kołku walcowym Ø3 × 16 (szlifowanym), nie na śrubie, a kołek trzyma wyłącznie wcisk w ślepym otworze głowicy. Nie ma alternatywy: osadzona w nacięciu V oś rolki stoi 0,74 mm przed krawędzią szablonu, a sama rolka siedzi w jego grubości — więc pod nią nie zmieści się nic: ani nakrętka, ani kapturek, ani pierścień, ani dolny policzek widełek, bo szablon by to zniósł.

Wcisk w PETG nie utrzyma się wiecznie: tworzywo pełznie, a złącze obciążane i odciążane przy każdym progu luzuje się. Dlatego:

Kropla kleju cyjanoakrylowego na kołek przed wciśnięciem.

Najpierw nasadź łożysko na kołek, potem wepchnij całość od dołu w ślepy otwór, aż kołek dojdzie do dna. Otwór jest ślepy celowo: kołek zatrzymuje się 1,5 mm pod górną ścianką głowicy i to właśnie ustala, gdzie ląduje jego drugi koniec — równo ze spodem rolki, nic pod nią nie wystaje. Piasta, która trzyma kołek, schodzi do Z = 5,5: pół milimetra nad szablonem i pół milimetra nad obracającą się rolką — nie może dotykać ani jednego, ani drugiego.

Zetrzyj nadmiar kleju, zanim dojdzie do łożyska. Łożysko na kołku to zwykłe pasowanie na wałku i kleju nie potrzebuje.

4. Dalej według README paczki

Kolejność, kalibracja mimośrodu, ustawienie głębokości na czterech połówkach ogranicznika i procedura na każdy próg są w README paczki stacji, po polsku i po angielsku.

To ten sam tekst, który jedzie w paczce tego przyrządu — kopia na Twoim warsztacie i ta strona to jeden plik.